تا خدا (نردبانی برای نزدیکی به خالق بی همتا)

 شاید یک روز درختی رو پیدا کنم که دورش حصار کشیدن

واز میوه ی ممنوعش سهمی برای خودم بردارمو

از این دنیا که بهشته واسه اندک آدم های فرومایه با جیب های پر از سرمایه

،رهسپار جهنمی بشم که آتیشش به مساوات و با عدالت تمام

بین مردمانش تقسیم شده...

با وحود سوختن دلم گرم باشه که سقف خونه ی هیچکس

از سفالینه های قیمتی  یا الماس نیست و فقط تو هستی

که از دوردستی که از من به خودم نزدیک تره ،

آهسته و زیرچشمی مارو نگاه میکنی...

دنیایی که میسوزونه ولی امید هست...

میترسونه ولی امید هست...

روزی هزار بار جونتو میگیره ولی بازم امید هست...

مهسان...