تا خدا (نردبانی برای نزدیکی به خالق بی همتا)

سپس آسمان های بالا را از هم گشودو از فرشتگان گوناگون پر نمود.

گروهی از فرشتگان همواره در سجده اند ورکوع ندارند وگروهی در رکوعندویارای ایستادن ندارند و گروهی در صف هایی ایستاده اند که پراکنده نمی شوند وگروهی همواره تسبیح گویند و خسته نمی شوند و هیچ گاه خواب به چشمشان راه نمیابد

و عقل های آنان دچار اشتباه نمی گردد،بدن های آن ها دچار سستی نشده وآنان دچار بی خبری برخاسته از فراموشی نمی شوند.

برخی از فرشتگان، امینان وحی الهی و زبان گویای وحی برای پیامبران می باشند،که پیوسته برای رساندن حکم و فرمان خدا در رفت و آمدند.

برخی از فرشتگان حافظان بندگان، وجمعی دیگر دربانان بهشت خداوندند.

بعضی از آنها پاهایشان در طبقات پایین زمین قرار داشته و گردن هاشان از آسمان فراتر، و ارکان وجودشون از اطراف جهان گذشته

عرش الهی بر دوش هایشان استوار است،برابر عرش خدا دیدگان به زیر افکنده و در زیر آن،بال ها را به خود پیچیده اند.

میان این دسته از فرشتگان با آن ها که در مراتب پایین تری قرار دارند،عزت و پرده های قدرت، فاصله انداخته است.

هرگز خدا را با وهم و خیال،در شکل وصورتی نمی پندارند و صفات پدیده ها را بر او روا نمی دارند؛

هرگز خدا را در جایی محدود نمی سازند،ونه با همانند آوردن، به او اشاره می کنند.

نهج البلاغه، خطبه ی اول