تا خدا (نردبانی برای نزدیکی به خالق بی همتا)

صادق هدایت

یک دوستی داشتم،

پلوی غذایش را خالی می خورد، 

گوشت و مرغش را می گذاشت آخر کار، می گفت:

می خواهم خوشمزگی اش بماند زیر زبانم.

همیشه هم پلو را که می خورد سیر می شد،

گوشت و مرغ غذا می ماند گوشه ی بشقابش، 

نه از خوردن آن پلو لذت می برد، 

نه دیگر ولعی داشت برای خوردن گوشت و مرغش،

برای جاهای خوشمزه ی غذا...

زندگی هم همینجوری ست. 

گاهی شرایط ِ ناجور زندگی را تحمل می کنیم، 

و لحظه های خوبش را می گذاریم برای بعد، 

برای روزی که مشکلات تمام شود.

هیچ کداممان زندگی در لحظه را بلد نیستیم.

همه ی خوشی ها را حواله می کنیم برای فرداها، 

برای روزی که قرار است دیگر مشکلی نباشد، 

غافل از اینکه زندگی دست و پنجه نرم کردن

با همین مشکلات است.

یک روزی به خودمان می آییم می بینیم

یک عمر در حال خوردن پلو خالی ِ زندگی مان بوده ایم

و گوشت و مرغ لحظه ها،

دست نخورده مانده گوشه ی بشقاب، 

دیگر نه حالی هست، 

نه میل و حوصله ایی.

به راهی که اکثر مردم می روند بیشتر شک کن، 

زیرا اغلب مردم فقط تقلید می کنند