غروب که می شود ؛
آسمان زمستان چه غمگین دل مرا می جوید !
حس گرمی که تمامم را از وجودش گرم کرده بود ...
می رود و آرام آرام از من دور می شود ... !
آه....
براستی اگر سینه کش های کوه نبود ؛ نه رسیدن به اوج قله لذتی داشت ؛
نه قدم های سرازیری ....
گاهی هم از اوج لذت ، بی خود می شویم و از اوج قله ؛ سقوط!
آه....
پروردگارا تمام حس های گرم بندگانت را از آنان مگیر.....
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
