تا خدا (نردبانی برای نزدیکی به خالق بی همتا)

خلقت را آغاز کرد و موجودات را بیافرید، بدون نیاز به فکرو اندیشه ای،یا استفاده از تجربه ای،بی آنکه حرکتی ایجاد کند و یا تصمیمی مضطرب در او راه داشته باشد.

برای پدید آمدن موجودات، وقت مناسبی قرار دادو موجودات گوناگون را هماهنگ کرد ودر هر کدام، غریزه ی خاص خودش را قرار داد و غرایز را همراه آنان گردانید.

خدا پیش از آنکه موجودات را بیافریند، از تمام جزییات وجوانب آنها آگاهی داشت وحدود و پایان آنها را میدانست و از اسرار درون و بیرون پدیده ها آشنا بود.

سپس خدای سبحان طبقات فضا را شکافت واطراف آن را باز کرد وهوای به آسمان راه یافته را آفرید،و در آن آبی روان ساخت، آبی که امواج متلاطم آن شکننده بود،که یکی بر دیگری می نشست، آب را بر بادی طوفانی و شکننده نهاد و باد را به بازگرداندن آن فرمان داد وبه نگهداری آب مسلط ساخت و حد و مرز آن را به خوبی تعیین فرمود.

فضا در زیر تندباد و آب بر بالای آن در حرکت بود.

سپس خدای سبحان طوفانی برانگیخت که آب را متلاطم ساخت و امواج آب را پی در پی در هم کوبید.

طوفان به شدت وزید واز نقطه ای دور دوباره آغاز شد.

سپس به طوفان امر کرد تا امواج دریاها را به هر سو روان کندو بر هم کوبد وبا همان شدت که در فضا وزیدن داشت، بر امواج آبها حمله ور گردد از اول آن برمی داشت و به آخرش می ریخت،و آب های ساکن را به امواج سرکش برگرداند.

تا آنجا که آبها به روی هم قرار گرفتند وچون قله های بلند کوه ها بالا آمدند.

امواج تند کف های بر آمده از آب ها را در هوای باز وفضای گسترده بالا برد، که از آن هفت آسمان را پدید آورد.

آسمان پایین را چون موج مهار شده و آسمان های بالا را مانند سقفی استوار و بلند قرار داد ، بی آنکه نیازمند به ستونی باشد یا میخ هایی که آن ها را استوار کند.

آنگاه فضای آسمان پایین را به وسیله ی نور ستارگان درخشنده زینت بخشید ودر آن چراغی روشنایی بخش،و ماهی درخشان ،در مدار فلکی گردان وبرقرار وسقفی متحرک وصفحه ای بی قرار،به جریان انداخت.

نهج البلاغه ،خطبه ی اول