تا خدا (نردبانی برای نزدیکی به خالق بی همتا)

اگر عشق نبود،به کدامین بهانه می خندیدیم و می گریستیم؟

کدام لحظه ناب را اندیشه می کردیم؟

چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟

آری.بی گمان پیشتر از اینها مرده بودیم.

اگر عشق نبود،کینه نبود.

قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق می گذاشتند

و من با دستانی که زخم خورده توست گیسوان بلند تو

را نوازش می کردم و تو سنگی را که من به شیشه ات

زده بودم به یادگار نگه می داشتی

و ما پیمانه هایمان را شبهای مهتابی به سلامتی دشمنان مان پر می کردیم...