تا خدا (نردبانی برای نزدیکی به خالق بی همتا)

.
.
در خیابان یکی از شهرهای چین، گدای مستمندی به نام «وو» بود

که کاسه‌ی گدایی‌اش را جلوی عابران می‌گرفت و برنج یا چیزهای

دیگر طلب می‌کرد. یک روز گدا شاهد عبور موکب پرشکوه

امپراتور شد که در کجاوه‌ی سلطنتی نشسته بود و به هر کس که

می‌رسید هدیه‌ای می‌داد. گدای بینوا که از خوشحالی سرمست گشته بود،

در دل گفت: «روز بخت و اقبال من رسیده… ببین امپراتور چه بذل

و بخشش‌ها که نمی‌کند و چه هدیه‌ها که نمی‌دهد…» آنگاه شادمانه

به رقص و پایکوبی پرداخت.

هنگامی که امپراتور به مقابل او رسید، «وو» کلاه از سر برگرفت

و تعظیمی کرد و منتظر ماند تا هدیه‌ی گرانبهای امپراتور را

دریافت دارد. ولی سلطان کریم و بخشنده – به‌جای اینکه چیزی بدهد –

رو کرد به «وو» و از او هدیه‌ای خواست.

گدای پریشان احوال به‌شدت منقلب و افسرده گشت.

با این وصف، به روی خود نیاورد و دست در کلاهش برد

و چند دانه خرده برنج درآورد و تقدیم امپراتور کرد.

او آن‌ها را گرفت و به راه خود ادامه داد.

«وو» تمام آن روز می‌جوشید و می‌خروشید و غرولند و شکوه

و شکایت می‌کرد و به امپراتور ناله و نفرین می‌فرستاد

و به هرکس می‌رسید ماجرای آن روز را تعریف می‌کرد

و بودا را به یاری می‌خواست و از او می‌طلبید که دادش را بستاند.

چند نفری می‌ایستادند و به سخنانش گوش می‌دادند

و چند برنجی می‌ریختند و پی کار خود می‌رفتند.

شب هنگام که «وو» به کلبه‌ی محقرانه‌اش رسید

و محتویات کلاهش را خالی کرد، علاوه بر برنج،

دو قطعه طلا به اندازه‌ی همان برنجی که به امپراتور داده بود،

در آن یافت.