تا خدا (نردبانی برای نزدیکی به خالق بی همتا)

عقلش را زنده کرد ونفس خویش را کشت،تا آنجا که جسمش لاغر،و خشونت اخلاقش به نرمی گرایید؛

برقی پر نور برای او درخشید،وراه را برای او روشن کرد و در راه راست او را کشاند واز دری به در دیگر برد، تا به در سلامت و سرای جاودانه رساند.

که دو پای او در قرارگاه امن با آرامش تن،استوار شد.

این، پاداش آن بود که دل را درست به کار گرفت و پروردگار خویش را راضی کرد.

ترجمه ی خطبه ی 220 نهج البلاغه